سیترولین آمینواسیدی غیرپروتئینی است؛ یعنی در ساختار پروتئین‌های بدن به‌کار نمی‌رود و نقشش در مسیرهای سوخت‌وساز است.
یک معمای کوچک
مسیر تولید اکسید نیتریک در بدن از آرژینین شروع می‌شود. اکسید نیتریک باعث گشاد شدن رگ و افزایش جریان خون می‌شود.
پس منطقی به نظر می‌رسد که برای افزایش اکسید نیتریک، آرژینین مصرف کنیم. ولی پژوهش‌ها نشان دادند که آرژینین خوراکی اثر محدودی دارد.
علتش این است: آرژینین خوراکی در روده و کبد با آنزیمی به نام آرژیناز روبه‌رو می‌شود که بخش بزرگی از آن را تجزیه می‌کند. بخش کمی به جریان خون می‌رسد.
راه دور، نتیجه‌ی بهتر
سیترولین این مانع را دور می‌زند. سیترولین از آن مسیر تجزیه عبور می‌کند، به کلیه می‌رسد، و آنجا به آرژینین تبدیل می‌شود.
نتیجه‌ی غیرشهودی: مصرف سیترولین، آرژینین خون را بیشتر از مصرف خود آرژینین بالا می‌برد.
این یکی از آن موارد است که مسیر غیرمستقیم کارآمدتر از مستقیم است.
نقش مالات
مالات جزء دوم ترکیب است و خودش نقش دارد. مالات واسطه‌ای در چرخه‌ی کربس است — همان چرخه‌ای که در میتوکندری انرژی هوازی تولید می‌کند.
به همین دلیل سیترولین مالات معمولاً به‌عنوان یک ترکیب عرضه می‌شود، نه سیترولین خالص.
آنچه در پژوهش‌ها دیده شده
پژوهش‌های سیترولین مالات عمدتاً روی دو چیز بوده است: تعداد تکرار تا ناتوانی در تمرین مقاومتی، و میزان درک فشار در طول تمرین. نتایج در این دو حوزه مثبت‌تر و یکدست‌تر از بسیاری مکمل‌های دیگر است.
مورد سوم، همان حالتی است که ورزشکاران «پمپ» می‌نامند — احساس پرشدگی عضله در طول تمرین. این حس واقعی است و از افزایش جریان خون می‌آید، ولی توجه کنید که حس پمپ خودش معیار پیشرفت نیست.
زمان و نکته‌ی ترکیب
بر خلاف بتا-آلانین که ماه‌ها می‌خواهد، سیترولین اثر نسبتاً حاد دارد و در پژوهش‌ها معمولاً قبل از تمرین استفاده شده است.
نکته‌ی عملی: سیترولین با کراتین هم‌پوشانی ندارد. دو سازوکار کاملاً مختلف — یکی بازسازی ATP در تلاش کوتاه، دیگری جریان خون و مسیر اوره. استفاده‌ی هم‌زمان‌شان تعارضی ندارد.
برای مقدار مصرف، برچسب محصول و نظر متخصص مرجع است.